CELERONE

Kurbik

2009-06-18T14:43:00.001+03:00

Iyk. Gördünüz mü? Ekvatorda yaşayan şeffaf bir kurbağa türü bulunmuş. Bakınız.

Yahoo'nun ana sayfasındaki bir haberleri kim buluyor acaba? Her seferinde enterasan birşey koymayı başarıyor adamlar.

Çiçekler

2009-06-17T23:06:00.003+03:00

Eh gece, saat 11:00 oldu neredeyse. Bir güne bol koşturmaca, bir uçaklı gitme gelme, biraz pazarlık, çokça çatışma yönetimi sığdırdık. Evdeyim, yorgunum.

Aşağıda anlattığım kötü güne, yorumlarla arkadaşlarım el attı. İlk işaret onlardı. Sabah güzel bir mesaj vardı. O da bir ikinci işaretti. Güzel yemekler tattım bugün, onca işin arasında. Peki, o da iyiydi.

Aksiliklere gelince, sağdan soldan yine gelmeye devam ettiler aslında. Kronik krizlere yol açabilecek iş meseleleri bir yana, havaalanından gelirken bindiğim taksiyi anlatayım size. Fena halde sıcak bir araba, sürekli gaza basan bir adam. Yüzünde kabullenmiş bir gülümseme ile arka koltukta oturan Celerone. Nihayet geldik diye sevinirken, para üstü veremedi. Bozacak yer ararken beni bir sokak aşağı götürdü, bu kez de geri dönemedi. Eve taksiyle geldim gelmesine, ama topuklu ayakkabılarımla yol yürümekten kurtulamadım, üstelik yeterli bozuk para bulamadığı için para üstünü de onda bırakmıştım!

Ancak nedir sayın okucu, evren bir biçimde dengeyi kurar. Tam bahçe kapısından içeri girecektim ki, her zaman duvarın dibinde çiçek satan yaşlı çingene kadına gözüm takıldı. Bu kadıncağız hep buradadır, sık sık etrafı süpürürken, çiçeklerin bıraktığı izleri yerlerden silerken görürüm onu. Bu kez de, elinde kalanları üç dört kovaya doldurmuş, ortalığı temizliyordu. Gözüme ne zamandır almak istediğim ama vakitsizlikten alamadığım birşey takıldı; fesleğen. Hemen canlı ve neşeli görünümlü bir saksıyı kaptım. "Nasılsın teyze? " diye sordum, "Bak hep senden çiçek alıyorum, hem bu evde oturuyorum. Tanı artık beni." Teyzecik mutlu oldu, hemen gülüverdi. Fesleğeni sordum, on lira dedi. Biliyorum, biliyorum aslında bunlar beş lira ve söylediği fiyat fazla. Dedim ki "Aslında çok söylüyorsun ama alacağım ben bunu." Hemen paketlemeye başladı, adını sordum. "Gülten" dedi sevimli dişsiz bir gülümseme ile. Ben de adımı söyledim, "Artık tamamdır, tanıdım seni."dedi. "Gülten Teyze hep siliyorsun, süpürüyorsun buraları, çok hoşuma gidiyor" deyince "4 öksüze bakıyorum burada, onun için toplarım hep böyle." dedi.

Sevgili okuyucu, fesleğenimin paketine sıkıştırdığı beyaz güller ve bir demet sarı mimozayı beklediğim güzel işaret kabul edebilir miyim?

Geçsin

2009-06-16T10:06:00.001+03:00

Bazı günler ne yaparsan yap düzelmez. Dün böyle bir gündü.

Bir kere nasıl başardım bilmiyorum ama yaptıklarım etrafımdaki herkesi gıcık etti. Ne söylesem battı. Kendimi ifade etmeyi başaramadım, uğraştıkça da daha fazla battım. Bazı şeyler hiç beklenmedik anda geldi. Herkesin mi yıldızı düşüktü bilmiyorum ama genel bir asabiyet halkası etrafımı sardı. Birşey başka birşeye neden oldu ve domino taşları gibi herşey birbirine çarparak dağıldı gitti.

Geç saatte biten iş yemeğinden elimden geldiği kadar erken ayrılıp taksiye bindiğimde, tek istediğim bir an önce eve gitmek, televizyonun karşısına geçip bugün olanları unutmak için beynimi uyuşturmaktı. Ama tabi ki taksici, olabilecek en uzun yolu seçerek beni bir güzel dolaştırdı, yol boyunca vıdı vıdı rahatsız etti ve havasız, sigara kokulu arabasıyla ışık hızına meydan okudu. Kelle koltukta yolculuğun sonunda evin kapısını açıp elektrik düğmesine basarken öyle rahatlamıştım ki yeri öpebilirdim. Rahat ev kıyafetlerime kavuşup, makyajımı sildim. “Vardım” telefonlarımı ettim. Sonra önce içerideki çiçekleri, sonra da balkonumdaki sardunyaları suladım. Gece güzeldi, hava ılıktı. Sardunyalardan ıslak toprak kokusu yükselirken, karanlığa baktım ve merak ettim. Sukunet ve barış elle tutulacak kadar yakınken, ben neden böyle huzursuz, zorlayıcı, yıpratıcı etkilerle sarıldım gün boyu?

Salona geçtim, uzun zamandır seyretmek istediğim anime, Coraline’ı açtım. Aklımı meşgul etmeye çalışan berbat günüme ait anıları geri ite ite kendimi filme kaptırdım. Film uzun sürünce, sabah altı buçukta kalkmak zorunda olduğuma lanet ederek yarıda bırakmak zorunda kaldım ama en azından o kadar yorgunluk ve uyuşuk bir beyinle, deliksiz bir uyku çektim. Az ama yararlı.

Şimdi ofisteyim. Ne yaparsam insanları daha az sinir ederim ve göze çarpmam diye düşünüyorum. Bir de bir iyi işaret bekliyorum. Hani vardır ya, artık herşeyin düzeleceğine ve hatta “galiba düzeldi”ğine delalet edecek işareti.

Hocam hoşçakal

2009-05-19T14:50:00.002+03:00

Sıcak

2009-05-17T23:36:00.001+03:00

Yazı deli gibi seviyorum. Çıplak ayaklarım, rahat ve ince kıyafetlerimle dışarıdan gelen seslerin, çoğunlukla balkonlardan taşan sohbet ve kahkahaların eşliğinde perdeler uçuşurken geceyi dinlemeyi seviyorum. Güneşin parlamasını, günlerin uzamasını, denizin hayata karışmasını, ak parlak bulutları seyretmeyi, hepsini oburca içime çekmek ve hiç bitmemesini dilemek istiyorum.

Yazı o kadar çok seviyorum ki bazen cehennem gibi sıcak olduğunda bile, sanki şikayet edersem birşey olur da yaz elimden alınırmış gibi korkup, yakınmaktan çekiniyorum.

Yazın, o hep istediğim yazar olabilirim. O güzel kadın da olabilirim. Hatta o kırılmayan ve dokunulamayan iş kadını da olabilirim. Yazın en uzaklara gidebilir, dönebilir ve hatta fazlasını yapıp kalabilirim. Yazın, hepsi ve daha fazlası olabilirim.

Yazı seviyorum.

Resim: Vivien Blackburn

Mim

2009-04-17T16:54:00.001+03:00

Öyle bir mim aldım ki. Cevaplayabilmek ama iyi cevaplayabilmek için, yazmaya cuma günü işyerinde başlamam, cumartesi ise uzun süre düşünmem gerekti. Neden mi? Yazarlar ve kitaplar hakkında bir soruya, adam gibi yanıt verebilmek için, bu kadar saygı duyduğum bir şeye “hıyanet” etmeyen tutarlılıkta bir hazırlık gerektiği için. Ancak galiba en çok da Günlerin Tortusu’nda yazıldığı gibi sevdiğim çok kitap olmasına rağmen, her yazarın her kitabını aynı ağırlıkta sevmediğim için.

Hangi kitabı yazmak isterdim?

Onun için önce biraz bırakın da ukalalık edeyim. Kitapları ciddi kitaplar gayri ciddi kitaplar diye ayırmayı sevmiyorum. Zırva bulunabilecek bir polisiye kitap içinde, beni başka dünyalara götürecek birkaç sayfa okumuşluğum vardır. Belki bundan, belki de ruhumun çabuk sıkılırlığından, seçtiğim kitapların bir tutarlılığı olduğunu söyleyemem. Bu kitapların bazıları, listeyi görene hafif gelebilir, ama gönlüm onları, diğerlerini sevdiği kadar seviyor, ne yaparsınız?

Sardalya Sokağı – John Steinbeck (Cannery Row)

Steinbeck benim dost yazarlarımdan biri. Üstat, Monterey’i öyle bir anlatır ki görmüş kadar olurum. Tatlı Perşembe Sardalya Sokağı’ndan sonra gelir, hikayenin devamını anlatır. Ve bunu yapmış olduğu için, kendimi Steinbeck’e minnettar hissederim. Kitapta kimse yargılanmaz, yaptığı seçimlerden dolayı dışlanmaz. Hayatın kimsenin sorgulamadığı tuhaf bir harmonisi vardır. Yazarken farkettim ki, belki bu kitap için ayrı bir yazı yazmam lazım.

Steinbeck’in nerdeyse bütün kitaplarını severim. Yukarı Mahalle, Altın Kupa, Al Midilli. Belki en az Fareler ve İnsanları. Gazap Üzümleri kişisel tarihimde önemlidir. Bittiğine o kadar üzüldüğüm az kitap okumuşumdur.

1933 Berbat Bir Yıldı – John Fante (şöyle yazmışım)

Amerikalılardan başladık öyle gidelim. Bukowski’yle her zaman barışık değilizdir. Kendisinin de söylediği gibi pis serserinin tekidir, iyi yazmayı başarmış olsa da. Ancak onun bir gün kütüphanede Fante’nin bir kitabına denk gelmesi, yıllar sonra Türkiye’deki bu kızın hayatını da zenginleştirmiştir. John Fante bence iyi yazardır. 1933 okuduğum ilk kitabıydı, son olmadı.

Korkunç Yüzlüler Koğuşu - Heinz G. Konsalik

İnsanlar, zor zamanlarda kendilerinden hiç beklenmedik şeyler yapabilirler. Zor zamanlarda bir çift ipek çorap pekçok şeyi unutturabilir, canın kadar sevdiğini sandığın adamın yüzüne bakamıyorsan sevgi ve bağlılık tanımın değişebilir. İkinci Dünya Savaşı zamanında geçen bu hikaye, hayatı birazcık daha anlayabilmemi sağlar.

Kitabı çok zaman önce okudum. Bir daha da bulamadım.

Tüm Öyküler – Sait Faik

Yağmurda tanımadığı bir kızın saçlarındaki damlaları seyrederek onu takip eden genç adamın coşkusunu, yalnızlığını, mutluluğunu, umudunu ve inancını kim böyle anlatabilir?

Yüzüklerin Efendisi – J.Tolkien

E dünya ikiye ayrılır derler, yüzüklerin efendisini okumuş olanlar ve okuyacak olanlar. Tolkien usta, halısındaki bir delikten bir dünya yaratmıştır. Hayalgücünün karşısında saygıyla eğilmekten başka ne yapabilirim?

Beyaz Ölüm – Jack London

Jack London’un romantik bir hayat hikayesi vardır. Küçükken okuduğum bu kitap, ağbimin bana anlattığı Jack London’u kafamda bir kahramana dönüştürmüştü. Sonra başka dünyalara daldım, unuttum onu. Ama kitap hala benim için özeldir.

Başka? Daha çok var, ama bence biri bana dur demeli.

Mim benden mimlerden hoşlanmayan kapı komşum Margot’a, Öykücü’ye ve Kompleksiz Elektra’ya gidiyor. Daha önce mimlenmediler ve yazmaya niyetlilerse.

Resim Tipica'dan.

Yaş

2009-03-20T14:32:00.001+02:00

Bugün 36 yaşındayım. Sabah dikkatle aynaya baktım. Yüzüm pek değişmiş görünmüyordu. Belki biraz dudak kenarları mı düşmüş? Genlerim sağlam, anneme çekersem, daha uzun zaman görüntü de idare edebilirim diye düşündüm. Sonra kısa süreli bir iç sıkıntısı. Görüntüde idare edemeyeceğim ama aklımın yaşlanmayı kabul etmediği zamanlarda ne olacak?

Yaşlılığı bir keyif gibi algılayanlara hayranım. Yüzdeki kırışıklıkları, saçlardaki akları yaşanmışlıklar olarak görebilenlere. Ben öyle değilim. Yaşanmışlıklarım göz altlarımda iz bırakmasa, saçlarım da beyaz şeritler olmasa. Gülüşüm hep aynı tazelikte kalsa keşke.

Heyhat, değiştiremeyeceğimiz gerçekler var hayatta. Birisi, kendimi en çok yorduğum şeyin, değiştiremeyeceklerimi kabullenmemem olduğunu söylemişti. Haklı. Ama ben de değişiyorum yıllarla. Hala kabullenmiyorsam da uzlaşmaya çalışıyorum artık.

İşte o yüzden bugün, gökyüzünde parlayan güneşi, bana verilmiş bir hediye gibi kabul ettim. “O kadar güzel bir hediye ki, var olma nedeni benim ve benim dışımdakileri de mutlu ediyor.” dedim. Bu akşam dokuz buçuğa kadar sıkıcı bir toplantıda oturacak olmamı ve doğum günümde planım olma olasılığımın kalmamasını da, “ En azından bu toplantıda organizatör ben değilim, sadece oturup fikir beyan edeceğim.” diyerek şirin bir hale getirdim..... sayılır. Aslında hala deniyorum.

Türkçedeki dilek sözcükleri kulağa hep basma kalıp geliyor. Oysa çok güzel anlatıyor umutları bu dilekler. Sevdiklerinle beraber, sonsuz sağlık, huzur, mutluluk, aşk. Günün günden güzel olsun. Daha ne ister insan? Belki bir de dünyanın istediğim yerine istediğim zaman gidebilmeyi ve istediğim kadar yazabilmeyi ama çok iyi yazabilmeyi.

Severim

2009-03-07T15:53:00.003+02:00

Öykücü sevdiğim blogları yazmamı istemiş. Unuttuklarımla birilerini kırarım diye korksam da, yazmayarak, Öykücüyü kırmaktan daha çok korktuğum için, sobesi başım üstüne diyorum.

Christina'yı okumayı çok seviyorum. Hayatını kurmaya çalışması, birken iki olan küçük oğulları, yaşamı, iyi bir sanatçı, tam bir insan olma yolunda mücadelesi ve herşeyden çok, aslında belki kendisinin bile bilmediği kadar iyi bir yazar oluşunu seviyorum.

Yazması için üste para verebileceğim komşum Margot'u, bizi bırakıp giden, giderken de garip bir öksüzlük duygusunu üzerimize salıveren Endişeli Peri'yi, doğru bildiğini yazmaktan asla çekinmeyen, gerçekten kompleksiz Elektra'yı seviyorum. Her daim yanıbaşımızda yardıma hazır Mr. Td'yi, mutfağı da kendisi gibi canlı, akıllı Oya'yı, sivri, güzel, zeki yazılarıyla Hüthüt Kuşu'nu seviyorum. Günlerin Tortusu'na çok saygı duyuyorum. Keza neredeyse her yazısı bir araştırmayla gelen Evcini'ne de. Yemekçilerin tümünün emeğine ve keyifli anlatımlarına bayılıyorum zaten.

Daha çok var. Bir andan aklıma gelenleri yazdım. Zaten hepsi linklerimde sanırım.

Sobelemeyeceğim. Bence herkes yazsın. Sevildiğini bilmek güzel.

Kaçalım

2009-03-07T15:30:00.003+02:00

Geçmişten hayaletler bugüne karışınca hayat zorlaşıyor.

Hafıza tuhaf şey. Çok iyi bildiğimi, çok iyi hatırlayacağımı sandığım şeyleri hatırlayamıyorum bugün. Zihnim hatırlamaktan vebadan kaçar gibi kaçıyor. Demek o kadar korkmuşum.

Yukarıdaki birkaç satırı yazarken bir yandan da yasaklı youtube'da bir parça arıyordum. Yandaki reklamın sloganı gözüme çarptı.

"Escape your sorrows"

Peki.

Birgün yüzleşmemekten doğan travmaların, patlayıp suyu mağmaya çevirmemesi dileğiyle.

Aşktan da bahsetmek lazım.

2009-01-31T21:13:00.008+02:00

Okuma kariyerim :) boyunca, pek çok ünlü kitabı, ünlü olduklarından bihaber okumuş ve neden ünlü olmadıklarına şaşmışımdır! Bu güzel cahil anlarımda keşfettiklerimin arasında Küçük Prens, A Tree Grows in Brooklyn (Bir Genç Kız Yetişiyor), Alacakaranlık (Twilight), Yüzüklerin Efendisi ve Yıldız Tozu (Stardust) da var.

Yıldız Tozu'nun kapağını bile hatırlıyorum. Ama yine de, okuyup aklımın rafına kaldırdığım kitabın filme çekildiğini anlamam ancak filmin ilk dakikalarını seyretmeye başladığımda mümkün oldu.

Okurken dikkatimi çekmemiş olan, filmi izlerken farkettiğim bir monolog vardı. Dinlerken, ne kadar güzel olduğunu farkedip paylaşmak istedim. Çevirince kelimeler kendi dilindeki gibi güzel olmadı, o yüzden olduğu gibi paylaşıyorum.

Gökten düşen bir yıldız olan Yvaine, kötü cadının fareye çevirdiği Tristan'a, nasılsa anlamadığını düşünerek, aşkını itiraf eder:

Yvaine: You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it. I've seen centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain and lies. Hate... It made me want to turn away and never look down again. But to see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan, is... I think I love you. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it doesn't belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange. No gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine.

Endişeli Peri bana romantik olduğumu söylemişti bir keresinde. E sıfatımın hakkını vermem lazım.

Evde

2009-01-13T11:41:00.001+02:00

Evde, battaniyemin altında uzanıp, kitap okumak istiyorum. Bir kez olsun, hiç kimseyi ve hiç bir işi düşünmeksizin, sadece kendime, kendi yapmak istediklerime zaman ayırmak istiyorum. Ki aslında bunlar da, inanın hiç fazla değil.

Ev sıcak olsun, aydınlık olsun, birkaç mum yansın, güzel koksun. Battaniye yumuşak, kitaplar sürükleyici olsun. Dışarıda ister yağmur yağsın, ister kar. İsterse de camlardan güneş ışığı sızsın. Televizyon kapalı olsun lütfen, hayatımda istemiyorum onun sürekli vızıltısını.

Aylardır asamadığımız tablolarımız yerini bulsun ki, hem duvarlarımıza ruh gelsin hem de taşındığımızdan beri yara izi gibi beni rahatsız eden duvardaki kablolar gizlensin. Ev biraz daha sıcak olsun, biraz daha eve benzesin.

Canım tatlı birşeyler çeksin, biraz çikolata alayım yanıma mesela, bir de aldığım en güzel hediyelerden biri olan makinamda mis gibi bir kahve pişireyim. Sonra acıkayım, kocam aç gelecek diye düşüneyim, kalkayım pizza yapayım mesela. Yanına kırmızı şarap açayım bu sefer. Tüm sevdiklerimin güven içinde, mutlu olduklarını bileyim, tembel, dinlenmiş ve keyifli, kendimi hoş tutayım biraz.

Çok mu şey istiyorum şimdi ben?

Resim Jessie Willcox Smith'ten. Burada: www.nls.uk/rlstevenson/pics/picture-a5.html

Hey Gidi Koca Dünya

2008-12-23T13:00:00.001+02:00

Earth TV benim nefesimi kesiyor. Washington'da bir adam, kolunda evrak çantası karşıdan karşıya geçiyor. Gün ortası, önünde bir iş gününün devamı var belli ki. Çin de saat sabahın beşi, uzun saçlı bir koruma görevlisi yürüyor. Uykusu var mıdır? Melbourne yağmurlu. Yaz mı şimdi orada? Hava pek gri. Niyagara'nın Kanada tarafı, o da gri. Bana her zaman Hansel ve Gretel'deki çukulatadan ev kadar gerçek dışı gelen Brunei Sultanlığı pırıl pırıl. Etrafta kimse yok yine.

Belki benim bilgisayarımın yavaşlığından, Eart TV internet sitesi aynı heyecanı vermiyor.Ama televizyon seyrederken, bir anda duruverip başka insanları, başka yerleri, başka anları görme fırsatını bulunca, içim içime sığmıyor. Bize verilen zaman ne kadar az, hayat ne kadar kısıtlı. O yerlerin hepsini görebilmek, bir sürü farklı seçimle bir sürü farklı hayat yaşayabilmek . İnsana hem sonsuz bir özgürlük duygusu, hem de kısıtlanmışlık hissini aynı anda yaşatıyor.

Ne olursa olsun, hep suratımda şapşal bir gülümsemeyle seyrediyorum ekranı.

2008-12-20T16:26:00.004+02:00

Günün kalanı öyle bitmedi. Kendi keyfime kendim nazar değdirdim sanırım. Akşam, sinirden hız rekorlarını kıran yağmur altındaki yürüyüşümle sona erdi.Eve geldiğimizde saçlarım sırılsıklam suratıma yapışmış, zaten ayda yılda bir yaptığım "ciddi" makyajım yol yol akmıştı. Bir biçimde terslik mutlaka gelip yapışıyor iyi niyetli çabalarıma. Herkes mi böyle, bir ben mi böyleyim bilmiyorum ki.

Neyse, sızlanmayalım. Cumartesi. Keyfim yerine geldi. Yağmura gelince, aynen devam. Evdeyim, sabah tamamen biten kahvaltı stoğunu yenilemek için markete gitmek dışında hiç çıkmadım bugün. Ama yağmurlu bir güne ait önemli bir ritüeli gerçekleştirdim. Evinizin hamarat aşçısı Celerone havuçlu keki fırına attı bile. Her ne kadar internetten bulduğum tarifi, birşey eksik, birşey eksik diye sayıklayarak uyguladıysam da, sert ve yapışmayan karışıma bakıp o eksiğin yoğurt olduğunu tahmin ettiğim ve kafama göre ekleyerek durumu kurtardığımı düşündüğüm için, sonuçtan umutluyum. Aman canım, evi saran bu tarçınlı koku bile çektiğim zahmete değer.

Bir an kendimi Ayşe Arman yazısındaymış gibi hissettim. Ben bunları yazıyorum, kelli felli bir erkek yazarımız da kaşlarını çatarak şöyle yorum yapıyor. "Hanım kızımızın kek pişirmesi sanki hepimizin çok umurunda. Böyle ıvır zıvır şeyler yazarak, ev hayatlarını anlatarak, kendilerini pek önemli yazar sanıyorlar!" Sen de haklısın sevgili ciddi yazar, ne diyeyim.

Günler hızla geçmekte. Bir gün durup bir ağaca bakıyorsun, ertesi gün yaprakların döküldüğünü farkediyorsun. Pazartesi cuma, pazartesi cuma ekseninde, neden tatillerde dinlenemediğini, neden işte hep aynı çemberin çevrildiğini, neden arkadaşlarına vaktinin yetmediğini, niye aşka vakit ve öncelik verilemediğini düşünüp duruyorsun. Yani düşünmeye çalışıyorsun. Çünkü pazartesi cuma, pazartesi cuma.

Ne yapalım, yanı başımızdaki saksıdaki küçük sevimli bitkimizin çiçek açmasına, evin sıcak olmasına, sevgilimizin "Ev ne güzel kokmuş" diyerek öpücük kondurmasına, ışıldayan yağmur damlalarına mutlu olalım. Sonra da bekleyelim, kekin pişmesini, sipariş verdiğimiz kitapların ulaşmasını, sevdiklerimizi göreceğimiz günleri, yılbaşının gelmesini, pazartesi cumalardan kurtulmayı...

Cuma

2008-12-19T23:02:00.002+02:00

Eee, yagmurlu bir Cuma aksami.Sigindigimiz kafe sicak, yumusak isiklar
ve tatli bir cay kokusuyla dolu. Yagmur gittikce siddetleniyor ama
umrumuzda degil dogrusu.Tel tel aciliyor yorgun ve gergin
kaslarimiz.Gulumsuyoruz.

Son Zamanlar

2008-12-12T20:51:00.013+02:00

Bahçe, Sapanca

Antalya

Victor Levi, Kadıköy

Cafe Del Mondo

Oyuncak Müzesi, Kuzular

Soralım

2008-12-12T20:41:00.001+02:00

Ne yani sizin hiç vicdan azabınız yok mu? Mesela şimdi ölü olan birine, tutmadığınız bir söz vermediniz mi hiç? “Geleceğim” gibi, “Geçecek” gibi, “İyi görünüyorsun” gibi?

Birinin gözlerinin içine bakarak, “Herşey yoluna girecek” dediğiniz ve herşeyin daha kötüye gittiği olmadı mı hiç? “İçimde iyi bir his var.”diyerek boş umutlar dağıttığınızın farkına vardığınız olmadı mı sonradan? Hiç yalan söylememeye, ama asla söylememeye karar verene dek yalan söylediğiniz olmadı mı?

Yani sizin hiç yüzleşmek istemediğiniz bir tarafınız yok mu derinlerde bir yerde? Aynadakiyle gözgöze gelmek istemediğiniz anlarınız, huzursuzlukla geriye ittiğiniz anılarınız yok mu?

Hiç mi? Yok yani öyle mi?

Peki.

Harcanmış Hikaye

2008-09-30T22:34:00.001+03:00

Beylerbeyi’nde yaşarlardı. İsmet Hanım. Kısacık, ufak tefek bir kızdı ama çok güzel gözleri vardı. Çok mavi. O zamanlar, daha kız çocukları üniversiteye yeni yeni giderken, o hukuk okuyordu. Birgün hocası, İsmet demiş, ben anlattım dersi, şimdi gel bu dersi tekrarla. Çıkmış anfinin ortasına, noktasına virgülüne kadar, kocaman hoca gibi dersi aynen anlatmış. Ya işte bu kadar zekiydi.
Şimdi söylemek uygun düşmez belki ama, bana gizlice anlatmıştı, babanıza sevdalıymış bir zamanlar. “Aileler istemedi” dediydi. “Çok karıştılar, bir araya gelemedik.” Hiç evlenmedi, tek başına yaşadı uzun zaman. Çok okumuş, çok anlamış, çok zeki insanlardı. Ya öylelerdi işte. Ama maalesef bu zekilik, onu deliliğe kadar götürdü sonunda. Şimdi, neresiydi orası, Asude mi, Aşiyan mı, öyle bir yaşlı bakımevinde yaşıyor. Çok gittim ziyaretine. Ama nasıl zeki, telefon ettiğimde bile tak diye hemen çıkarır ismimi. Oysa kaç yaşında artık?

Resim: Van Gogh, Trees in Asylum Garden

Bilmiyorum

2008-09-28T22:23:00.002+03:00

Kendimle konuşmak istemiyorum. Defalarca başladım bir cümle kurabilmek için. Ama küskün bir çocuk gibi başımı çeviriyorum, bir türlü barışamıyorum kendimle. Ne içini dökmek istiyor, ne gözlerime bakmak. Kızdırmadım, küstürmedim, belki ihmal ettim farkına varmadan uzunca bir süre. Ama neden bu kadar kırgınlık?

Anlamıyorum. Uzun bir tatil var. Sabahları dürtülmeden, birşeylerin ardından koşmadan geçebilecek günler var önümde. Zorunluluklar var ama olsun, sevilmez değil hiç biri. O zaman bu küskünlük niye?

Anlatmak için en uygun zaman. Nasıl huzursuzca uyudun bunca zamandır, nasıl geldi görmek istemediklerin üstüne? Aklın nasıl günlerce bir makina gibi tıkır tıkır çalıştı, susmak bilmedi kafandaki ses. E konuş o zaman, anlat nasıl sıkıldığını, nasıl ruhunun daraldığını. Bu uzun, bu sakin günlerde neler yapmak istediğini?

Ne oldu? Nedir derdin? Dönmek istemediğin yerler, yapmak istemediğin şeyler gelecek yine bu günlerin ardından diye mi vazgeçtin? İnanmıyor musun artık aklını temizlemeye, huzura, dinginliğe. Seni öyle oradan oraya sürüklüyorum, yapmak istediklerine engel oluyorum, kapalı odalarda, saatlerce mutsuz insanların saldırganlıklarıyla yoruyorum diye mi başın eğik, gözlerin benden uzakta? Umutla beklerken bu tatili, aslında bu tatile bile inancın olmadığından belki bu ketumluk. Evet, çünkü yine keşfedemedin bilinmedik bir yeri, “Bunu da yaptım!” diyemedin belki, kalbinde bir boşluk daha dolmadı bu günlerde. Ama sen sakin olmayı da severdin, gülüm, arada bir durur, içine bakar, gülümseyiverirdin.

Kalbimi kırıyor bu suskunluğun, bu uzaklığın. Bir türlü dönemedin eski yerine, bir türlü sermedin saçlarını yastığa huzurla. Ne lazım bilmiyorum. Eski reçetelerin hiç biri işe yaramıyor. Bileklerinden tutmuş bir şeyler, uçurtma süzülmüyor, yelkenli yüzmüyor.

Ne yapmalı, ne etmeli, bu sefer gerçekten kimse bilmiyor.

Laf laf laf

2008-09-08T17:13:00.001+03:00

Of çok yoruldum. Bu kaçıncı toplantı sabahtan beri. Artık kafam şişti zaten, bu saatten sonra ne üretebilirim ki ben? Durun size Haziran'da gittiğimiz Büyükada'dan iki resim göstereyim. Sabahtan beri aklımda. Aya Yorgi'de niye daha rahat bir iş ve kendime bol zaman dilemedim ki? Onun dışında aklıma ne gelirse dilemişim nerdeyse. (resimleri ekleyemedim, :(

Sizce çarşamba günü Cern'de yapılacak deneyde ne olacak? Big Bang sonrasında açığa çıkıp yokolan maddenin bulunması umuluyormuş. Kara deliklerin ortaya çıkmasından ve hepimizi yutup gitmesinden korkuluyor. Bilim bu sahici şeylerle uğraşırken ben ne yapıyorum? Yok toplantı, yok yazı, yok çizi.

Bu aralar çok uzaklara gitme özlemi içindeyim. Seyahat programlarını gördükçe, çevremdeki insanlar bir yerlere gitmek üzere planlar yaptıkça, yurt dışındaki arkadaşlarımdan mailler geldikçe içim karıncalanıyor. Şimdi ben tellere takılmış uçurtmayım diyeceğim, Öykücü hemen düzeltecek beni.

Merak edenler için, hayır 3 Eylül hayatımın en kötü günlerinden biri olmadı. Tanıdığım birinin içyüzünü görerek çok üzülmedim, sevdiğim birinden (kocam olacak diye korkmuştum) ayrılmaya da karar vermedim. Neyse ki kadar hala tahmin edilemezliğini koruyor. Doğruyu söylemek gerekirse aksi çok sıkıcı olurdu.

Bir Sabah Daha

2008-09-03T09:00:00.001+03:00

Sabah kahvemi içiyorum. Az şekerli Türk kahvesi. Aklınızdan geçeni biliyorum, hayır bu kez stajyer pişirmedi kahveyi. Şeker bir departman sekreterimiz var, şımarıklık hakkımı onunla kullanıyorum.

Zor birgün. Bir sürü iş, toplantılar, kuyruk kuyruğa tilkiler. Oysa ki hiç içimden gelmiyor bugün. Hani o yüksek enerjiyle başlanan günlerden biri deği maalesef.

Burcuma göre bugün berbat birgün olacakmış. Benim için önemli birilerinin aslında düşündüğüm gibi olmadığını öğrenecekmişim. Suçlamalarla karşı karşıya kalabilirmişim. Ama üzülmemeliymişim çünkü herşey o kadar ani olup bitecekmiş ki zaten çok hızlı bir biçimde cevap verecekmişim. Aman ne rahatlatıcı. Daha da beteri Eylül benim için hiç kolay olmayacakmış.

E bu kadar berbat bir burç yorumu olan kişi ne yapar? Benim gibi, "Ama aslında ben burcumun son günü son gecesi son saatleri doğmuşum, ayrıca yükselenim de farklı canım" diyerek kendini teselli eder. Ya da aslında benim genellikle yaptığım gibi bir dahaki gaflet anına kadar burç murç okumaz.

Kafamdaki bulut dağılabilir mi lütfen? Aksi halde cidden bugün zor birgün olacak.

Bu arada yorumlarınızı okuyorum. Henüz bloga bağlanamadan yorumları yayınlamanın bir yolunu bulamadım. O yüzden geç görebilirsiniz cevapları, burdayım, okuyorum, gecikmeler için de özür diliyorum.

Bütün gün yazmak istiyorum. Geçenlerde başladığım ve bir türlü devamını yazmayı başaramadığım hikayeyi bitirmek istiyorum. Hayır kadıncağız otoparkta kaldı, ona üzülüyorum.

Bir de yazı atölyesine katılmak istiyorum. Tavsiyesi olan var mı?

Artık gerçekten gitmeli ve çalışmalıyım. Of.

Not

2008-09-02T10:59:00.001+03:00

Bana "İstediğin bir mail adresinden post yollayabiliyorsun" diyerek blog dünyasına geri dönmemi sağlayan Sayın Mr.TD'ye şükranlarımı sunuyorum.

Bu arada aşağıdaki link Hürriyet'ten, Milliyet değil, yanlış yazmışım.

Şimdi bu mail işini buldum ya, artık ikide bir abuk subuk yazarım, affola.

Bugün değil, dün değil, daha önce

2008-09-02T09:02:00.001+03:00

Sabah 08:00

İçimde derin bir huzursuzluk var. Sanki yanlış zamanda yanlış yerde gibiyim.

Gazete okumak acı bir ilaç içmeye benzedi bugünlerde. "Deprem kapıda, kurşun namluya verildi." "Hasta binlere ve ailelerine ümit veren Lorenzo öldü." "Bir zamanlar yıldızdılar, şimdi çöktüler." Nadiren gerçekler, çoklukla da abuk subuk, saçma sapan, kaba saba yorumlar. Bu ülkede bir öğretmenlerin bir de gazetecilerin ekmeğini haketmesi o kadar önemli ki. Bilgiye aç, yönlendirilmeye hazır binlerce, milyonlarca genç beyin. Kurtlar Vadisi'nde boğulan, idolleri uçlarda, kafaları karışık bir sürü genç.

Son zamanların en güzel haberi Phoneix'in Mars'a inmesi. Hayal ötesi. Bir de etrafında kameralarına yakalanmamaya dikkat ederek dolanan Marslılar olsaydı çok daha heyecanlı olurdu ama umudu kesmemek lazım. Gerçekte durumun bu olmadığından da emin olamayız zaten.

Penceremden görünen ağaç dalları nasıl da savruluyor. Çok rüzgarlı bugün. Öğlen kaçıp biraz yürümeli mi? Kondisyonsuz, ham vücudum iki dakikada nefessiz kalsın, her yanımı ter bassın, üzerimdeki ceket etek buruş buruş olsun, saçlarım iyice karışıp gözüme girsin diye mi?

Saat 13:17

Huzursuzluk sürüyor. Öğlen yemek yiyemiyorum ben bu işyerinde. Salatalar plastik gibi, et zaten yiyemem genellikle, sebze desen öyle bir pişiyor ki hangi sebze olduğunu anlamam bile vakit alıyor.

Çalışmam lazım. Bir sürü sevimsiz iş beni bekliyor. Yarın akşam saat dokuza da bir iş yemeği koymuşlar. Dokuzda yemek mi olur? Latin Amerikada filan mı yaşıyoruz? Yemek dediğin yedi buçuk, sekizde filan olur en geç. Hayır, kendi ülkelerinde "saat on, yatağa kon" şeklinde yaşayan bu yabancılar, Istanbul'a geldiler mi "alemlere akalım" halini almıyorlar mı, hiç anlamıyorum.

Bu arada Milliyet'in haberindeki köpük denizini gördünüz mü? http://www.hurriyet.com.tr/dunya/9077490.asp?gid=229&sz=78951 Tam "aaa ne güzel" diye bakarken nedeninin kimyasal kirlilik olduğunu okudum ve bakınız ikinci paragraf ruh halime geri döndüm yine.

Saat 17:38

Biraz daha iyi miyim neyim?

Yine yaz'ı yazdım

2008-09-01T22:41:00.001+03:00

Yaz, görkemini yitiren büyük bir aşk gibi, aslında bitmek üzere olduğunu saklamaya çalışarak yavaşça çekiliyor hayatımızdan. Akşamlar erken gelmeye, trafik sıkışmaya, yollar kalabalıklaşmaya başladı bile. Bense bu gerçeği yok saymaya çalışarak, kendimi avutmaya çalışıyorum, "Daha Eylül var. Hava hala sıcak olur, belki ekim karanlık bir ay olmaz bu yıl." diye. Tıpkı sevgilisinin elini hala tutabildiği için şanslı hisseden, konuşulmayanların ağırlaştırdığı havayı sakinlik diye isimleyerek kendini kandırmaya çalışan çoktan terkedilmiş biri gibi.

Ne zaman Aslı Erdoğan okusam böyle oluyorum. Bir yandan yüreğim ağırlaşıyor, bir yandansa elim kitaba gidiyor, aklım hesaplaşmanın bir sonraki basamağını okumak istiyor.

Hoppidi Tatil

2008-08-17T22:21:00.003+03:00

Margot yorumunda "Yazdan mıdır bilmiyorum, kimseden ses çıkmıyor" demiş. Yazdandır sevgili komşum. Hani yaz böyle parlak, keyifli, sevdiklerinle beraber zaman geçirmek için daha enerjik olduğun aylar getirir ya, ondandır belki. Sıcak ışıklı günler, deniz, havuz, karpuz, peynir...hepsi bilgisayar başında oturmaktan caydırır insanı, o yüzdendir sanırım.

Bir haftalık Antalya tatilinden yeni geldim. Herkesin "ıyk, otel tatili mi, iğrenç" dediği tatillerden birini yaptım, hem de nasıl mutlu oldum anlatamam. Şezlongta uzanıp bir sürü kitap bitirmek, yüzmek yüzmek yüzmek ve keyif yapmak öyle iyi geldi ki. Tam da bana lazım olan şeymiş dedim. Çam ağaçları, sincaplar, havuzdan su içen kumrular. Güneşte yanakları kızarmış bebekler. Ha bir de boylu poslu, endamlı rus kızları. Gerçi bu sonuncusu insanda bir daha insan içine çıkmama hissi yaratsa da neyse.

Ne güzeldi. Tatil ya da dinlenme, öyle bir güç veriyor ki insana. Kendimi dünyaları yerinden oynatabilir gibi hissediyorum.

Bakalım balonum ne kadar dayanacak?

Yaz

2008-08-03T18:41:00.002+03:00

Hani bir ara anlatmıştım, roka ve taze soğan diktim diye. Yeteri kadar sulamadığımdan mı nedir, hiç biri çıkmadı. Ben de hepsinin üstüne kişniş ektim. Kişniş hiç nazlı değil, hemen minik filizler çıkmış bile.